Mikić, Ilija

Link to this page

Authority KeyName Variants
7e58b78b-c9f4-4f32-b2ca-3282b695081e
  • Mikić, Ilija (8)
  • Mikić, Ilija Ž. (1)
Projects

Author's Bibliography

Odnos zastupljenosti emisija kovnice Viminacijum i Dakija - primer viminacijumskih južnih nekropola

Vojvoda, Mirjana; Mikić, Ilija

(Arheološki institut, Beograd, 2020)

TY  - JOUR
AU  - Vojvoda, Mirjana
AU  - Mikić, Ilija
PY  - 2020
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/357
AB  - Nedostatak imperijalnog bronzanog novca u opticaju podunavskih i balkanskih provincija početkom 3. v. bio je posebno izražen i verovatno je predstavljao glavni razlog za otvaranje kovnice provincijalnog novca u Viminacijumu 239. g., a potom i u Dakiji 246.g. Kovnica provincijalnog novca u Viminacijumu otvorena je oktobra 239. godine što je bio i početak računanja provincijalne ere (AN I - AN XVI). Radila je 16 godina, od 239/240. godine do 254/255. godine sa dva prekida tokom 248/249 (AN X) i 253/254 (AN XV). Kovnica provincijalnog novca u Dakiji emitovala je novac deset godina uz oznaku lokalne ere od AN I - X (246/247-254/256). Za analizu monetarne cirkulacije na teritoriji Gornje Mezije u periodu 192-238 AD, odnosno periodu koje prethodi otvaranju kovnice provincijalnog novca u Viminacijumu, a potom i kovnice u Dakiji, dragoceni su podaci o nalazima novca sa viminacijumskih južnih nekropola. Nalazi novca provincije Dakije, srazmerno daleko manjoj produkciji u odnosu na kovnicu Viminacijum, imali su izvesnu ulogu u monetarnoj cirkulaciji na prostoru Gornje Mezije. Tako sa viminacijumskih južnih nekropola potiče 155 primeraka novca kovnice Viminacijum (93,40%) i 11 iz kovnice Dakija (6,60%). Izvestan broj dačkih izdanja potiče i iz 10 ostava novca, u kojima je zabeležen sličan odnos zastupljenosti viminacijumske u odnosu na dačku kovnicu. Ukupno uzevši, nalazi sa arheoloških istraživanja, iz ostava, kao i delovi ranijih privatnih kolekcija koje se danas nalaze u više muzeja u Srbiji, iznose 8072 primeraka emisija viminacijumske kovinice i 416 moneta kovnice Dakija (Grafikon 1). Osim same produkcije, do sada su uočene i druge razlike u radu dve provincijalne kovnice. Viminacijumska se ističe u odnosu na kovnicu Dakija, izuzetno širim arealom cirkulacije. Kako su pokazale komparativne analize monetarnih nalaza ove dve kovnice na području provincije Dakije, emisije Viminacijuma imale su za cilj širu cirkulaciju, dok su emisije provincije Dakije izgleda kovane samo za potrebe matične provincije. Produkcija obe balkanske kovnice, u Dakiji i Viminacijumu, predstavljala je način upravljanja monetarnom krizom iz sredine 3. veka i snabdevanja vojske neophodnim novcem.
AB  - Data on coin finds from the southern necropoles of Viminacium represent precious material for analyzing the monetary circulation of provincial mints of Viminacium and Dacia, in the territory of Moesia Superior. A large sample of processed coins (6233), originating from archaeological research activities on these necropoles, provides the possibility for various kinds of comparisons. As shown by comparative analyses of monetary finds from these two mints on the territory of Moesia Superior and Dacia, issues from Viminacium had the goal of a wider circulation range, while issues from the province of Dacia, it would seem, were minted only for the needs of that particular province. In any case, production of both mints from the Balkans, in Dacia and Viminacium, represented a manner of handling the monetary crisis in the middle of the 3rd century and providing the money necessary for the army.
PB  - Arheološki institut, Beograd
T2  - Arheologija i prirodne nauke
T1  - Odnos zastupljenosti emisija kovnice Viminacijum i Dakija - primer viminacijumskih južnih nekropola
T1  - Distribution ratio of issues from the mints of Viminacium and Dacia: The example of the southern necropoles of Viminacium
EP  - 126
IS  - 16
SP  - 119
DO  - 10.18485/arhe_apn.2020.16.8
UR  - conv_308
ER  - 
@article{
author = "Vojvoda, Mirjana and Mikić, Ilija",
year = "2020",
abstract = "Nedostatak imperijalnog bronzanog novca u opticaju podunavskih i balkanskih provincija početkom 3. v. bio je posebno izražen i verovatno je predstavljao glavni razlog za otvaranje kovnice provincijalnog novca u Viminacijumu 239. g., a potom i u Dakiji 246.g. Kovnica provincijalnog novca u Viminacijumu otvorena je oktobra 239. godine što je bio i početak računanja provincijalne ere (AN I - AN XVI). Radila je 16 godina, od 239/240. godine do 254/255. godine sa dva prekida tokom 248/249 (AN X) i 253/254 (AN XV). Kovnica provincijalnog novca u Dakiji emitovala je novac deset godina uz oznaku lokalne ere od AN I - X (246/247-254/256). Za analizu monetarne cirkulacije na teritoriji Gornje Mezije u periodu 192-238 AD, odnosno periodu koje prethodi otvaranju kovnice provincijalnog novca u Viminacijumu, a potom i kovnice u Dakiji, dragoceni su podaci o nalazima novca sa viminacijumskih južnih nekropola. Nalazi novca provincije Dakije, srazmerno daleko manjoj produkciji u odnosu na kovnicu Viminacijum, imali su izvesnu ulogu u monetarnoj cirkulaciji na prostoru Gornje Mezije. Tako sa viminacijumskih južnih nekropola potiče 155 primeraka novca kovnice Viminacijum (93,40%) i 11 iz kovnice Dakija (6,60%). Izvestan broj dačkih izdanja potiče i iz 10 ostava novca, u kojima je zabeležen sličan odnos zastupljenosti viminacijumske u odnosu na dačku kovnicu. Ukupno uzevši, nalazi sa arheoloških istraživanja, iz ostava, kao i delovi ranijih privatnih kolekcija koje se danas nalaze u više muzeja u Srbiji, iznose 8072 primeraka emisija viminacijumske kovinice i 416 moneta kovnice Dakija (Grafikon 1). Osim same produkcije, do sada su uočene i druge razlike u radu dve provincijalne kovnice. Viminacijumska se ističe u odnosu na kovnicu Dakija, izuzetno širim arealom cirkulacije. Kako su pokazale komparativne analize monetarnih nalaza ove dve kovnice na području provincije Dakije, emisije Viminacijuma imale su za cilj širu cirkulaciju, dok su emisije provincije Dakije izgleda kovane samo za potrebe matične provincije. Produkcija obe balkanske kovnice, u Dakiji i Viminacijumu, predstavljala je način upravljanja monetarnom krizom iz sredine 3. veka i snabdevanja vojske neophodnim novcem., Data on coin finds from the southern necropoles of Viminacium represent precious material for analyzing the monetary circulation of provincial mints of Viminacium and Dacia, in the territory of Moesia Superior. A large sample of processed coins (6233), originating from archaeological research activities on these necropoles, provides the possibility for various kinds of comparisons. As shown by comparative analyses of monetary finds from these two mints on the territory of Moesia Superior and Dacia, issues from Viminacium had the goal of a wider circulation range, while issues from the province of Dacia, it would seem, were minted only for the needs of that particular province. In any case, production of both mints from the Balkans, in Dacia and Viminacium, represented a manner of handling the monetary crisis in the middle of the 3rd century and providing the money necessary for the army.",
publisher = "Arheološki institut, Beograd",
journal = "Arheologija i prirodne nauke",
title = "Odnos zastupljenosti emisija kovnice Viminacijum i Dakija - primer viminacijumskih južnih nekropola, Distribution ratio of issues from the mints of Viminacium and Dacia: The example of the southern necropoles of Viminacium",
pages = "126-119",
number = "16",
doi = "10.18485/arhe_apn.2020.16.8",
url = "conv_308"
}
Vojvoda, M.,& Mikić, I.. (2020). Odnos zastupljenosti emisija kovnice Viminacijum i Dakija - primer viminacijumskih južnih nekropola. in Arheologija i prirodne nauke
Arheološki institut, Beograd.(16), 119-126.
https://doi.org/10.18485/arhe_apn.2020.16.8
conv_308
Vojvoda M, Mikić I. Odnos zastupljenosti emisija kovnice Viminacijum i Dakija - primer viminacijumskih južnih nekropola. in Arheologija i prirodne nauke. 2020;(16):119-126.
doi:10.18485/arhe_apn.2020.16.8
conv_308 .
Vojvoda, Mirjana, Mikić, Ilija, "Odnos zastupljenosti emisija kovnice Viminacijum i Dakija - primer viminacijumskih južnih nekropola" in Arheologija i prirodne nauke, no. 16 (2020):119-126,
https://doi.org/10.18485/arhe_apn.2020.16.8 .,
conv_308 .

Dental status of the population from the Roman site of Nad Klepeckom-Viminacium

Oettel, Bailey A.; Mikić, Ilija; Hammerl, Emily E.

(Wiley, Hoboken, 2020)

TY  - JOUR
AU  - Oettel, Bailey A.
AU  - Mikić, Ilija
AU  - Hammerl, Emily E.
PY  - 2020
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/367
PB  - Wiley, Hoboken
T2  - American Journal of Physical Anthropology
T1  - Dental status of the population from the Roman site of Nad Klepeckom-Viminacium
EP  - 206
SP  - 205
VL  - 171
UR  - conv_344
ER  - 
@article{
author = "Oettel, Bailey A. and Mikić, Ilija and Hammerl, Emily E.",
year = "2020",
publisher = "Wiley, Hoboken",
journal = "American Journal of Physical Anthropology",
title = "Dental status of the population from the Roman site of Nad Klepeckom-Viminacium",
pages = "206-205",
volume = "171",
url = "conv_344"
}
Oettel, B. A., Mikić, I.,& Hammerl, E. E.. (2020). Dental status of the population from the Roman site of Nad Klepeckom-Viminacium. in American Journal of Physical Anthropology
Wiley, Hoboken., 171, 205-206.
conv_344
Oettel BA, Mikić I, Hammerl EE. Dental status of the population from the Roman site of Nad Klepeckom-Viminacium. in American Journal of Physical Anthropology. 2020;171:205-206.
conv_344 .
Oettel, Bailey A., Mikić, Ilija, Hammerl, Emily E., "Dental status of the population from the Roman site of Nad Klepeckom-Viminacium" in American Journal of Physical Anthropology, 171 (2020):205-206,
conv_344 .

Something old, something new: (re)analysis and interpretation of three bronze age trepanations from Croatia

Carić, Mario; Pavicic, Dinko Tresic; Mikić, Ilija; Cavka, Mislav; Cvitkusic, Barbara; Janković, Ivor; Toyne, J. Marla; Novak, Mario

(Moravian Museum, Brno, 2020)

TY  - JOUR
AU  - Carić, Mario
AU  - Pavicic, Dinko Tresic
AU  - Mikić, Ilija
AU  - Cavka, Mislav
AU  - Cvitkusic, Barbara
AU  - Janković, Ivor
AU  - Toyne, J. Marla
AU  - Novak, Mario
PY  - 2020
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/337
AB  - In this paper we present three prehistoric cases (two previously reported and one recently discovered) of trepanation from Croatia: Rudine, Bezdanjaca and Jagodnjak, all dated to the Bronze Age. By using a detailed macroscopic analysis as well as radiographic imaging (x-ray and CT scanning) of the skulls, we provide a new assessment and interpretation for this type of surgical intervention during the Bronze Age. The first case was that of an adult male from the Rudine site dated to the Early Bronze Age; the second trepanation was recorded on an adult female from the Bezdanjaca Cave, dated to the Middle/Late Bronze Age; the third case was observed on a juvenile cranium from the Jagodnjak site, dated to the Middle Bronze Age. All three cases exhibit several similarities: (i) all are located on the right side of the frontal bone; (ii) all three are of similar dimension/shape; (iii) in all cases all three layers of calvarium were breached; and (iv) similar techniques for trepanation procedure were used in all cases. These three crania represent the oldest cases of intentional medical interventions in the territory of modern-day Croatia, while the Jagodnjak individual is the youngest person thus far discovered with this kind of treatment in the region.
PB  - Moravian Museum, Brno
T2  - Anthropologie-International Journal of Human Diversity and Evolution
T1  - Something old, something new: (re)analysis and interpretation of three bronze age trepanations from Croatia
EP  - 51
IS  - 1
SP  - 39
VL  - 58
DO  - 10.26720/anthro.19.12.06.1
UR  - conv_347
ER  - 
@article{
author = "Carić, Mario and Pavicic, Dinko Tresic and Mikić, Ilija and Cavka, Mislav and Cvitkusic, Barbara and Janković, Ivor and Toyne, J. Marla and Novak, Mario",
year = "2020",
abstract = "In this paper we present three prehistoric cases (two previously reported and one recently discovered) of trepanation from Croatia: Rudine, Bezdanjaca and Jagodnjak, all dated to the Bronze Age. By using a detailed macroscopic analysis as well as radiographic imaging (x-ray and CT scanning) of the skulls, we provide a new assessment and interpretation for this type of surgical intervention during the Bronze Age. The first case was that of an adult male from the Rudine site dated to the Early Bronze Age; the second trepanation was recorded on an adult female from the Bezdanjaca Cave, dated to the Middle/Late Bronze Age; the third case was observed on a juvenile cranium from the Jagodnjak site, dated to the Middle Bronze Age. All three cases exhibit several similarities: (i) all are located on the right side of the frontal bone; (ii) all three are of similar dimension/shape; (iii) in all cases all three layers of calvarium were breached; and (iv) similar techniques for trepanation procedure were used in all cases. These three crania represent the oldest cases of intentional medical interventions in the territory of modern-day Croatia, while the Jagodnjak individual is the youngest person thus far discovered with this kind of treatment in the region.",
publisher = "Moravian Museum, Brno",
journal = "Anthropologie-International Journal of Human Diversity and Evolution",
title = "Something old, something new: (re)analysis and interpretation of three bronze age trepanations from Croatia",
pages = "51-39",
number = "1",
volume = "58",
doi = "10.26720/anthro.19.12.06.1",
url = "conv_347"
}
Carić, M., Pavicic, D. T., Mikić, I., Cavka, M., Cvitkusic, B., Janković, I., Toyne, J. M.,& Novak, M.. (2020). Something old, something new: (re)analysis and interpretation of three bronze age trepanations from Croatia. in Anthropologie-International Journal of Human Diversity and Evolution
Moravian Museum, Brno., 58(1), 39-51.
https://doi.org/10.26720/anthro.19.12.06.1
conv_347
Carić M, Pavicic DT, Mikić I, Cavka M, Cvitkusic B, Janković I, Toyne JM, Novak M. Something old, something new: (re)analysis and interpretation of three bronze age trepanations from Croatia. in Anthropologie-International Journal of Human Diversity and Evolution. 2020;58(1):39-51.
doi:10.26720/anthro.19.12.06.1
conv_347 .
Carić, Mario, Pavicic, Dinko Tresic, Mikić, Ilija, Cavka, Mislav, Cvitkusic, Barbara, Janković, Ivor, Toyne, J. Marla, Novak, Mario, "Something old, something new: (re)analysis and interpretation of three bronze age trepanations from Croatia" in Anthropologie-International Journal of Human Diversity and Evolution, 58, no. 1 (2020):39-51,
https://doi.org/10.26720/anthro.19.12.06.1 .,
conv_347 .
1

Slučaj Myositis ossificans traumatica na skeletu iz Viminacijuma

Vulović, Dragana; Miladinović-Radmilović, Nataša; Mikić, Ilija

(Arheološki institut, Beograd, 2019)

TY  - JOUR
AU  - Vulović, Dragana
AU  - Miladinović-Radmilović, Nataša
AU  - Mikić, Ilija
PY  - 2019
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/303
AB  - Rimski grad i vojni logor Viminacijum nalazi se između sela Stari Kostolac i Drmno, na 12 km severoistočno od Požarevca, u blizini ušća Mlave u Dunav (karta 1). Tokom svoje istorije postao je najveće urbano naselje i glavni grad provincije Gornje Mezije (Moesia Superior), kasnije Prve Mezije (Moesia Prima). Na nekropoli Pećine u grobu G-5785, iz kasnoantičkog perioda, otkriveni su skeletni ostaci juvenilne osobe muškog pola, stare 20-25 godina (sl. 1; tabele 1-3). Paleopatološka analiza je pokazala prisustvo sraslog, najverovatnije spiralnog, preloma sa anteverzijom (?) u gornjoj polovini tela desnog femura, praćenog myositis ossificans traumatica-om na posteriornoj strani tela. Na linea aspera-i egzostoza je izvučena ka medijalnoj strani (tabla I/1-4). Osim preloma, konstantovan je i blagi osteoartritis na tarzalnim kostima i osteochondritis dissecans, odnosno posttraumatična subartikularna nekroza (prečnika 1,7 cm) na medijalnom kondilu levog femura (tabla I/5). Na desnoj skapuli vidljiva je dislokacija glenoidalnog udubljenja, i to ispod samog udubljenja, iznad m. triceps brachii - Caput longum (tabla II/4, 5). Posteriorno je na sakrumu uočena dislokacija jednog segmenta (tabla I/6). Na obe ilijačne kosti, iznad aurikularne površine, primetni su sulkusi (tabla II/6, 7). Izražene enteze mišića, ligamenata i tetiva vidljive su na: oba humerusa (tabla II/3), na obe ulne, na oba radijusa, na obe klavikule, na obe skapule, na dva rebra, na obe karlične kosti, na oba femura (na desnom femuru su pripoji izraženiji). Takođe, na ulnama su primetna, pogotovo sa posteriorne strane u gornjoj polovini tela, i lateralna zakrivnuća tela (tabla II/1, 2). Myositis ossificans (traumatic myositis ossificans, heterotopic ossification, ectopic ossification, neurogenic ossifying fibro - myopathy, reactive Mesenchymal proliferation, ossifying hematoma, pseudomalignant osseous tumour of soft tissues) predstavlja lokalizovane ne-neoplastične, reparativne koštane lezije, koje se sastoje od reaktivnog hiperceluralnog fibroznog tkiva, hrskavice i/ili kosti u mišiću ili mekom tkivu. Može nastati kao posledica preloma, kao što je ovde slučaj, ili usled traume (aktivne ili hronične) ili tupe povrede koja dovodi do dubokog krvarenja u tkivu. Ponavljajuće manje traume, koje se ponekad vide na unutrašnjoj strani butine kod konjanika, takođe mogu dovesti do myositis ossificans-a. Kod savremene populacije, myositis ossificans se može razviti kod osoba koje su imale operacije (posebno zamenu kuka), sportske povrede ili nesreće, kao i kod osoba koje imaju paraplegiju. Myositis ossificans se prema Samjuelsonu i Kolmanu može klasifikovati u četiri podtipa: 1) myositis ossificans progressiva, 2) myositis ossificans traumatica, 3) myositis ossificans koji je u vezi s neuromišićnim i hroničnim oboljenjima i 4) ne-traumatični myositis ossificans. Myositis ossificans traumatica nastaje avulzijom tetiva ili mišićnih pripoja, pri čemu se stvara hematom, koji s vremenom može nestati, ali mišićno tkivo povremeno, kao odgovor na traumu, stvara kost direktno u mišićnom tkivu, često i u vezi s hematomom. Novonastala kalcifikovana i, često, osifikovana koštana fibrozna masa predstavlja leziju poznatu kao myositis ossificans traumatica (post-traumatic myositis ossificans, myositis ossificans circumscripta). Ova masa može biti u potpunosti odvojena od kosti ili može postati njen deo. Najčešće se pojavljuje kod fizički aktivnih adolescenata (retko se javlja kod dece mlađe od 10 godina) i odraslih osoba mlađih od 30 godina, kod osoba koje su fizički aktivne, i sa većom učestalošću kod muškaraca (odnos među polovima: M/F je 1,2/1-2,2/1). Na skeletima drevnih populacija često je vidljiv u vidu nepravilno oblikovanih koštanih izraslina koje su srasle sa dugim kostima (dužine 2-12 cm). Bilo koji deo tela može biti pogođen myositis ossificans traumatica-om, ali najčešće se javlja na telu dugih kostiju, delovima gde su mišići skloni direktnoj traumi. Oko 60-75% zabeleženih slučajeva myositis ossificans-a jesu posledica traume, dok su ostali slučajevi posledica operacije zamene kuka, paraplegije, hroničnih upala, nepokretljivosti, polia, kome, tetanusa, opekotina itd. Najčešće se pojavljuje na femuru (m. quadriceps femoris), sa učestalošću od 51,9-56%, i na humerusu (m. brachialis), sa učestalošću 12-25%, dok je najmanja učestalost pojavljivanja na vilici, na m. temporalis i m. masseter. Prilikom dijagnostikovanja myositis ossificans traumatica važno je napraviti diferencijalne dijagnoze i razlikovati to stanje od drugih paleopatoloških promena kao što su myositis ossificans progressiva, osteohondroma, osteosarkoma, ili drugi maligni primarni ili sekundarni tumori kostiju, egzostoze, entezopatije itd. Paleopatološki nalaz ovog mladog muškarca, kao što smo već istakli, pokazuje zalečen prelom desnog femura, praćen ozbiljnim myositis ossificans traumatica. Prelom je prouzrokovao skraćenje dužine desnog femura, što je kasnije izazvalo čitav niz drugih problema: poteškoće u hodanju, pojavu osteoartritisa, deformacije nekoliko kostiju, dislokacije određenih zglobova itd. Nažalost, iz sačuvanih antičkih medicinskih izvora nismo mogli da vidimo kako su lekari u kasnorimskom periodu lečili takve lezije na kostima, ali ono što se vidi iz osteološkog materijala - zasnovano na veoma izraženim entezama mišića, ligamenata i tetiva vidljivim na obe klavikule, na obe skapule, na rebrima i kostima gornjeg ekstremiteta, kao i na dislokaciji ramenskih zglobova i zakrivljenosti obe ulne - jeste to da se ova osoba verovatno dugo oslanjala na štake. U antropološkoj literaturi postoji veoma malo publikovanih slučajeva myositis ossificans traumatica. Kod nas je pronađen još samo u Sirmijumu, kod juvenilne individue ženskog (?) pola, stare 18 godina.
AB  - The Roman city and military camp of Viminacium is situated between the villages of Stari Kostolac and Drmno, 12 kilometres north-east of Požarevac, close to the confluence of the Mlava and the Danube. During its history, it became the biggest urban settlement and the capital of the province of Upper Moesia (Moesia Superior), later First Moesia (Moesia Prima). In one of the necropoles of Viminacium, Pećine, in grave No. 5785, skeletal remains of a juvenile male individual were discovered. The burial took place in Late Antiquity. Anthropological analyses revealed a fracture of the right femur followed by myositis ossificans traumatica. The trauma to the bone can damage the overlying muscle and, occasionally, the muscle tissue will respond to the trauma by producing bone directly in the muscle tissue itself. This condition is known as myositis ossificans traumafica (post-traumatic myositis ossificans or myositis ossificans circumscripta) and is most likely to occur in response to trauma in young male individuals, and in the femoral (the quadriceps muscles) or humeral region (brachium muscles).
PB  - Arheološki institut, Beograd
T2  - Starinar
T1  - Slučaj Myositis ossificans traumatica na skeletu iz Viminacijuma
T1  - A case of Myositis ossificans traumatica on one skeleton from Viminacium
EP  - 214
IS  - 69
SP  - 203
DO  - 10.2298/STa1969203V
UR  - conv_118
ER  - 
@article{
author = "Vulović, Dragana and Miladinović-Radmilović, Nataša and Mikić, Ilija",
year = "2019",
abstract = "Rimski grad i vojni logor Viminacijum nalazi se između sela Stari Kostolac i Drmno, na 12 km severoistočno od Požarevca, u blizini ušća Mlave u Dunav (karta 1). Tokom svoje istorije postao je najveće urbano naselje i glavni grad provincije Gornje Mezije (Moesia Superior), kasnije Prve Mezije (Moesia Prima). Na nekropoli Pećine u grobu G-5785, iz kasnoantičkog perioda, otkriveni su skeletni ostaci juvenilne osobe muškog pola, stare 20-25 godina (sl. 1; tabele 1-3). Paleopatološka analiza je pokazala prisustvo sraslog, najverovatnije spiralnog, preloma sa anteverzijom (?) u gornjoj polovini tela desnog femura, praćenog myositis ossificans traumatica-om na posteriornoj strani tela. Na linea aspera-i egzostoza je izvučena ka medijalnoj strani (tabla I/1-4). Osim preloma, konstantovan je i blagi osteoartritis na tarzalnim kostima i osteochondritis dissecans, odnosno posttraumatična subartikularna nekroza (prečnika 1,7 cm) na medijalnom kondilu levog femura (tabla I/5). Na desnoj skapuli vidljiva je dislokacija glenoidalnog udubljenja, i to ispod samog udubljenja, iznad m. triceps brachii - Caput longum (tabla II/4, 5). Posteriorno je na sakrumu uočena dislokacija jednog segmenta (tabla I/6). Na obe ilijačne kosti, iznad aurikularne površine, primetni su sulkusi (tabla II/6, 7). Izražene enteze mišića, ligamenata i tetiva vidljive su na: oba humerusa (tabla II/3), na obe ulne, na oba radijusa, na obe klavikule, na obe skapule, na dva rebra, na obe karlične kosti, na oba femura (na desnom femuru su pripoji izraženiji). Takođe, na ulnama su primetna, pogotovo sa posteriorne strane u gornjoj polovini tela, i lateralna zakrivnuća tela (tabla II/1, 2). Myositis ossificans (traumatic myositis ossificans, heterotopic ossification, ectopic ossification, neurogenic ossifying fibro - myopathy, reactive Mesenchymal proliferation, ossifying hematoma, pseudomalignant osseous tumour of soft tissues) predstavlja lokalizovane ne-neoplastične, reparativne koštane lezije, koje se sastoje od reaktivnog hiperceluralnog fibroznog tkiva, hrskavice i/ili kosti u mišiću ili mekom tkivu. Može nastati kao posledica preloma, kao što je ovde slučaj, ili usled traume (aktivne ili hronične) ili tupe povrede koja dovodi do dubokog krvarenja u tkivu. Ponavljajuće manje traume, koje se ponekad vide na unutrašnjoj strani butine kod konjanika, takođe mogu dovesti do myositis ossificans-a. Kod savremene populacije, myositis ossificans se može razviti kod osoba koje su imale operacije (posebno zamenu kuka), sportske povrede ili nesreće, kao i kod osoba koje imaju paraplegiju. Myositis ossificans se prema Samjuelsonu i Kolmanu može klasifikovati u četiri podtipa: 1) myositis ossificans progressiva, 2) myositis ossificans traumatica, 3) myositis ossificans koji je u vezi s neuromišićnim i hroničnim oboljenjima i 4) ne-traumatični myositis ossificans. Myositis ossificans traumatica nastaje avulzijom tetiva ili mišićnih pripoja, pri čemu se stvara hematom, koji s vremenom može nestati, ali mišićno tkivo povremeno, kao odgovor na traumu, stvara kost direktno u mišićnom tkivu, često i u vezi s hematomom. Novonastala kalcifikovana i, često, osifikovana koštana fibrozna masa predstavlja leziju poznatu kao myositis ossificans traumatica (post-traumatic myositis ossificans, myositis ossificans circumscripta). Ova masa može biti u potpunosti odvojena od kosti ili može postati njen deo. Najčešće se pojavljuje kod fizički aktivnih adolescenata (retko se javlja kod dece mlađe od 10 godina) i odraslih osoba mlađih od 30 godina, kod osoba koje su fizički aktivne, i sa većom učestalošću kod muškaraca (odnos među polovima: M/F je 1,2/1-2,2/1). Na skeletima drevnih populacija često je vidljiv u vidu nepravilno oblikovanih koštanih izraslina koje su srasle sa dugim kostima (dužine 2-12 cm). Bilo koji deo tela može biti pogođen myositis ossificans traumatica-om, ali najčešće se javlja na telu dugih kostiju, delovima gde su mišići skloni direktnoj traumi. Oko 60-75% zabeleženih slučajeva myositis ossificans-a jesu posledica traume, dok su ostali slučajevi posledica operacije zamene kuka, paraplegije, hroničnih upala, nepokretljivosti, polia, kome, tetanusa, opekotina itd. Najčešće se pojavljuje na femuru (m. quadriceps femoris), sa učestalošću od 51,9-56%, i na humerusu (m. brachialis), sa učestalošću 12-25%, dok je najmanja učestalost pojavljivanja na vilici, na m. temporalis i m. masseter. Prilikom dijagnostikovanja myositis ossificans traumatica važno je napraviti diferencijalne dijagnoze i razlikovati to stanje od drugih paleopatoloških promena kao što su myositis ossificans progressiva, osteohondroma, osteosarkoma, ili drugi maligni primarni ili sekundarni tumori kostiju, egzostoze, entezopatije itd. Paleopatološki nalaz ovog mladog muškarca, kao što smo već istakli, pokazuje zalečen prelom desnog femura, praćen ozbiljnim myositis ossificans traumatica. Prelom je prouzrokovao skraćenje dužine desnog femura, što je kasnije izazvalo čitav niz drugih problema: poteškoće u hodanju, pojavu osteoartritisa, deformacije nekoliko kostiju, dislokacije određenih zglobova itd. Nažalost, iz sačuvanih antičkih medicinskih izvora nismo mogli da vidimo kako su lekari u kasnorimskom periodu lečili takve lezije na kostima, ali ono što se vidi iz osteološkog materijala - zasnovano na veoma izraženim entezama mišića, ligamenata i tetiva vidljivim na obe klavikule, na obe skapule, na rebrima i kostima gornjeg ekstremiteta, kao i na dislokaciji ramenskih zglobova i zakrivljenosti obe ulne - jeste to da se ova osoba verovatno dugo oslanjala na štake. U antropološkoj literaturi postoji veoma malo publikovanih slučajeva myositis ossificans traumatica. Kod nas je pronađen još samo u Sirmijumu, kod juvenilne individue ženskog (?) pola, stare 18 godina., The Roman city and military camp of Viminacium is situated between the villages of Stari Kostolac and Drmno, 12 kilometres north-east of Požarevac, close to the confluence of the Mlava and the Danube. During its history, it became the biggest urban settlement and the capital of the province of Upper Moesia (Moesia Superior), later First Moesia (Moesia Prima). In one of the necropoles of Viminacium, Pećine, in grave No. 5785, skeletal remains of a juvenile male individual were discovered. The burial took place in Late Antiquity. Anthropological analyses revealed a fracture of the right femur followed by myositis ossificans traumatica. The trauma to the bone can damage the overlying muscle and, occasionally, the muscle tissue will respond to the trauma by producing bone directly in the muscle tissue itself. This condition is known as myositis ossificans traumafica (post-traumatic myositis ossificans or myositis ossificans circumscripta) and is most likely to occur in response to trauma in young male individuals, and in the femoral (the quadriceps muscles) or humeral region (brachium muscles).",
publisher = "Arheološki institut, Beograd",
journal = "Starinar",
title = "Slučaj Myositis ossificans traumatica na skeletu iz Viminacijuma, A case of Myositis ossificans traumatica on one skeleton from Viminacium",
pages = "214-203",
number = "69",
doi = "10.2298/STa1969203V",
url = "conv_118"
}
Vulović, D., Miladinović-Radmilović, N.,& Mikić, I.. (2019). Slučaj Myositis ossificans traumatica na skeletu iz Viminacijuma. in Starinar
Arheološki institut, Beograd.(69), 203-214.
https://doi.org/10.2298/STa1969203V
conv_118
Vulović D, Miladinović-Radmilović N, Mikić I. Slučaj Myositis ossificans traumatica na skeletu iz Viminacijuma. in Starinar. 2019;(69):203-214.
doi:10.2298/STa1969203V
conv_118 .
Vulović, Dragana, Miladinović-Radmilović, Nataša, Mikić, Ilija, "Slučaj Myositis ossificans traumatica na skeletu iz Viminacijuma" in Starinar, no. 69 (2019):203-214,
https://doi.org/10.2298/STa1969203V .,
conv_118 .

Dentalnoantropološki status humane populacije antičkog lokaliteta Viminacijum - nekropola "Kod Koraba"

Mikić, Ilija; Lisul, Bogdan; Grga, Đurica

(Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd, 2019)

TY  - JOUR
AU  - Mikić, Ilija
AU  - Lisul, Bogdan
AU  - Grga, Đurica
PY  - 2019
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/299
AB  - Lokalitet "Kod Koraba" se nalazi na prostoru antičkog Viminacijuma. Arheološka iskopavanja su sprovedena u periodu od 2005. do 2008. godine. Tom prilikom je istražena nekropola sa ukupno 77 grobova koji se prema arheološkim prilozima mogu datovati u period od II do IV veka nove ere (rimski period). Cilj ovog rada je bio da se na osnovu rezultata dentalnoantropološke analize osteološkog materijala iz nekropole "Kod Koraba" upotpune saznanja o dentalnom statusu i patološkim promenama usta i zuba humane populacije koja je nastanjivala prostor antičkog Viminacijuma u periodu od II do IV veka nove ere. Materijal i metod Prilikom arheoloških iskopavanja od 2005. do 2008. godine ukupno je istraženo 77 grobova, od kojih je, usled lošijeg stepena očuvanosti, mogao biti analiziran dentalni status 45 individua. Od tog broja je 36 pripadalo odraslim individuama, a devetoro dečjem uzrastu. Primenjena je metodologija koja je korišćena u prethodnim istraživanjima humanih populacija praistorijskog perioda. Izabrana metodologija je funkcionalna jer se dobijeni rezultati mogu međusobno porediti, kao i sa statusom usta i zuba sadašnje populacije. Rezultati Dobijeni rezultati su upotpunili sliku o zubnozdravstvenom statusu antičkih populacija na Viminacijumu, ukazali na visok stepen abrazije i zubnih naslaga, zastupljenost karijesa u očekivanim granicama za ispitivani period, kao prisustvo i druge dentalne patologije, parodontopatija, periapikalnih procesa, prisutnih i u sadašnjoj humanoj populaciji. Zaključak Na osnovu dobijenih rezultata može se zaključiti da se anatomo-morfološki status zuba i vilica humane populacije sa prostora antičkog Viminacijuma podudaraju sa karakteristikama savremenog čoveka. Patološke promene orofacijalnog sistema savremenog čoveka su prisutne i u ispitivanoj humanoj populaciji rimskog perioda, sa različitim vrednostima njihove distribucije.
AB  - Introduction The "Kod Koraba" site is located in the territory of antique Viminacium. Archaeological excavations were carried out from 2005 to 2008. On this occasion, a necropolis with a total of 77 graves was explored, which according to archaeological contributions can be dated to the period from 2nd to 4th century AD (Roman period). The aim of this study was to provide, on the basis of the results of dental anthropological analysis of osteological material from the necropolis "Kod Koraba", data of the dental status and pathological changes of the oral cavity and teeth in human population that inhabited this area of antique Viminacium from 2nd to 4th century AD. Material and method During the archaeological excavations from 2005 to 2008, a total of 77 graves were explored. Of this number, due to lower degree of preservation, the dental status of 45 individuals was analyzed. Of these, 36 belonged to adult individuals and nine were children. Functional methodology used in previous studies of human populations of the prehistoric period was applied in order to compare obtained results with similar ones as well as with the status of the oral cavity and teeth of the current population. Results The obtained results supplemented the picture of dental health status of ancient populations in Viminacium. They indicated high degree of abrasion and dental plaque, the presence of caries within the expected limits for the studied period, as well as the presence of other dental pathologies such as periodontal disease and periapical processes present in the current human population. Conclusion Anatomo-morphological status of the teeth and the jaw of the human population from ancient Viminacium are similar with the characteristics of modern man. Pathological changes of the oro-facial system of modern man were present in the studied human population of Roman period, with different values of their distribution.
PB  - Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd
T2  - Stomatološki glasnik Srbije
T1  - Dentalnoantropološki status humane populacije antičkog lokaliteta Viminacijum - nekropola "Kod Koraba"
T1  - Dental anthropological status of the human population found in the Roman site of Viminacium necropolis "Kod Koraba"
EP  - 147
IS  - 3
SP  - 140
VL  - 66
DO  - 10.2478/sdj-2019-0015
UR  - conv_2
ER  - 
@article{
author = "Mikić, Ilija and Lisul, Bogdan and Grga, Đurica",
year = "2019",
abstract = "Lokalitet "Kod Koraba" se nalazi na prostoru antičkog Viminacijuma. Arheološka iskopavanja su sprovedena u periodu od 2005. do 2008. godine. Tom prilikom je istražena nekropola sa ukupno 77 grobova koji se prema arheološkim prilozima mogu datovati u period od II do IV veka nove ere (rimski period). Cilj ovog rada je bio da se na osnovu rezultata dentalnoantropološke analize osteološkog materijala iz nekropole "Kod Koraba" upotpune saznanja o dentalnom statusu i patološkim promenama usta i zuba humane populacije koja je nastanjivala prostor antičkog Viminacijuma u periodu od II do IV veka nove ere. Materijal i metod Prilikom arheoloških iskopavanja od 2005. do 2008. godine ukupno je istraženo 77 grobova, od kojih je, usled lošijeg stepena očuvanosti, mogao biti analiziran dentalni status 45 individua. Od tog broja je 36 pripadalo odraslim individuama, a devetoro dečjem uzrastu. Primenjena je metodologija koja je korišćena u prethodnim istraživanjima humanih populacija praistorijskog perioda. Izabrana metodologija je funkcionalna jer se dobijeni rezultati mogu međusobno porediti, kao i sa statusom usta i zuba sadašnje populacije. Rezultati Dobijeni rezultati su upotpunili sliku o zubnozdravstvenom statusu antičkih populacija na Viminacijumu, ukazali na visok stepen abrazije i zubnih naslaga, zastupljenost karijesa u očekivanim granicama za ispitivani period, kao prisustvo i druge dentalne patologije, parodontopatija, periapikalnih procesa, prisutnih i u sadašnjoj humanoj populaciji. Zaključak Na osnovu dobijenih rezultata može se zaključiti da se anatomo-morfološki status zuba i vilica humane populacije sa prostora antičkog Viminacijuma podudaraju sa karakteristikama savremenog čoveka. Patološke promene orofacijalnog sistema savremenog čoveka su prisutne i u ispitivanoj humanoj populaciji rimskog perioda, sa različitim vrednostima njihove distribucije., Introduction The "Kod Koraba" site is located in the territory of antique Viminacium. Archaeological excavations were carried out from 2005 to 2008. On this occasion, a necropolis with a total of 77 graves was explored, which according to archaeological contributions can be dated to the period from 2nd to 4th century AD (Roman period). The aim of this study was to provide, on the basis of the results of dental anthropological analysis of osteological material from the necropolis "Kod Koraba", data of the dental status and pathological changes of the oral cavity and teeth in human population that inhabited this area of antique Viminacium from 2nd to 4th century AD. Material and method During the archaeological excavations from 2005 to 2008, a total of 77 graves were explored. Of this number, due to lower degree of preservation, the dental status of 45 individuals was analyzed. Of these, 36 belonged to adult individuals and nine were children. Functional methodology used in previous studies of human populations of the prehistoric period was applied in order to compare obtained results with similar ones as well as with the status of the oral cavity and teeth of the current population. Results The obtained results supplemented the picture of dental health status of ancient populations in Viminacium. They indicated high degree of abrasion and dental plaque, the presence of caries within the expected limits for the studied period, as well as the presence of other dental pathologies such as periodontal disease and periapical processes present in the current human population. Conclusion Anatomo-morphological status of the teeth and the jaw of the human population from ancient Viminacium are similar with the characteristics of modern man. Pathological changes of the oro-facial system of modern man were present in the studied human population of Roman period, with different values of their distribution.",
publisher = "Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd",
journal = "Stomatološki glasnik Srbije",
title = "Dentalnoantropološki status humane populacije antičkog lokaliteta Viminacijum - nekropola "Kod Koraba", Dental anthropological status of the human population found in the Roman site of Viminacium necropolis "Kod Koraba"",
pages = "147-140",
number = "3",
volume = "66",
doi = "10.2478/sdj-2019-0015",
url = "conv_2"
}
Mikić, I., Lisul, B.,& Grga, Đ.. (2019). Dentalnoantropološki status humane populacije antičkog lokaliteta Viminacijum - nekropola "Kod Koraba". in Stomatološki glasnik Srbije
Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd., 66(3), 140-147.
https://doi.org/10.2478/sdj-2019-0015
conv_2
Mikić I, Lisul B, Grga Đ. Dentalnoantropološki status humane populacije antičkog lokaliteta Viminacijum - nekropola "Kod Koraba". in Stomatološki glasnik Srbije. 2019;66(3):140-147.
doi:10.2478/sdj-2019-0015
conv_2 .
Mikić, Ilija, Lisul, Bogdan, Grga, Đurica, "Dentalnoantropološki status humane populacije antičkog lokaliteta Viminacijum - nekropola "Kod Koraba"" in Stomatološki glasnik Srbije, 66, no. 3 (2019):140-147,
https://doi.org/10.2478/sdj-2019-0015 .,
conv_2 .

Status zuba i vilica praistorijske humane populacije sa lokaliteta Gomolava

Grga, Đurica; Mikić, Ilija; Lisul, Bogdan; Zlopaša, Tamara; Dželetović, Bojan

(Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd, 2017)

TY  - JOUR
AU  - Grga, Đurica
AU  - Mikić, Ilija
AU  - Lisul, Bogdan
AU  - Zlopaša, Tamara
AU  - Dželetović, Bojan
PY  - 2017
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/268
AB  - Uvod Poznavanje biološkog i kulturnog nasleđa je bitna pretpostavka daljeg civilizacijskog napretka. Cilj ovog rada je bio da se na osnovu očuvanih humanih skeletnih ostataka lobanja i vilica antropološke serije sa Gomolave, analizom zuba i vilica, sagleda i definiše zubno-zdravstveni status praistorijskih ljudi iz perioda Vinčanske kulture. Materijal i metod Istraživanja su obuhvatila dvadeset skeletnih ostataka, različitog pola i individualne starosti. Skeleti potiču iz jedne nekropole i dva pojedinačna groba srednjeg i mlađeg neolita iz perioda Vinčanske kulture. Apsolutna starost skeleta je radio- karbonskom analizom ugljenika C14 datovana u periodu od 5848. ±38 do 5739. ±35 godina pre nove ere. Očuvanost skeleta je bila različita i kretala se od kompletno sačuvanih lobanja i vilica do fragmentovanih delova vilica. Podaci su analizirani metodologijom koja je primenjivana u istraživanjima zuba i vilica humane populacije Kulture Lepenskog Vira. Rezultati Rezultati su ukazali na visok stepen abrazije zuba (98.1%) neolitske populacije sa lokaliteta Gomolava, umereni stepen naslaga (44,9%), nizak stepen karijesa, značajan broj zaostalih korenova, kao i pojavu periapikalnih procesa i parodontopatije. Zaključak Uzimajući u obzir apsolutnu starost ispitivanih skeleta, prikupljeni podaci su izuzetno vredni po obimu građe i njenom sadržaju. Patološkom slikom dominira abrazija, dok je karijes prisutan u okviru standardnih vrednosti za humanu populaciju iz perioda neolita.
AB  - Introduction Knowledge of biological and cultural heritage represents a significant basis for the advance of human civilization. The aim of this study was to determine and define dental health status of pre-historic people of the Vinca culture. Material and method Study included twenty skeleton remnants of different gender and age from anthropological series of Gomolava. Skeletons originated from one necropolis and two individual graves dating from mid and early Neolithic periods of the Vinca culture. Based on radiocarbon analysis absolute skeletal age was determined to date within the periods from 5848±38 to 5739±35 BC. Preservation of skeletons varied from completely preserved skulls and jaws to fragmented parts of jaws. Data analysis was performed with methodology used in the research of human population teeth and jaws from the Lepenski Vir culture. Results Results showed high level of teeth abrasion (98,1%), medium level of dental calculus deposits (44,9%), low level of tooth decay, significant number of retained roots, as well as the occurrence of periapical lesions and periodontal disease within the neolith population of Gomolava site. Conclusion Taking into account absolute age of examined skeletons, collected data are very significant, from the perspective of its wide content. From a pathological perspective, teeth abrasion stands out as a dominant feature, while tooth decay fits within standard values for human population of the neolith period.
PB  - Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd
T2  - Stomatološki glasnik Srbije
T1  - Status zuba i vilica praistorijske humane populacije sa lokaliteta Gomolava
T1  - Dental and jaws status in pre-historic human population of the Gomolava site
EP  - 31
IS  - 1
SP  - 24
VL  - 64
DO  - 10.1515/sdj-2017-0003
UR  - conv_1
ER  - 
@article{
author = "Grga, Đurica and Mikić, Ilija and Lisul, Bogdan and Zlopaša, Tamara and Dželetović, Bojan",
year = "2017",
abstract = "Uvod Poznavanje biološkog i kulturnog nasleđa je bitna pretpostavka daljeg civilizacijskog napretka. Cilj ovog rada je bio da se na osnovu očuvanih humanih skeletnih ostataka lobanja i vilica antropološke serije sa Gomolave, analizom zuba i vilica, sagleda i definiše zubno-zdravstveni status praistorijskih ljudi iz perioda Vinčanske kulture. Materijal i metod Istraživanja su obuhvatila dvadeset skeletnih ostataka, različitog pola i individualne starosti. Skeleti potiču iz jedne nekropole i dva pojedinačna groba srednjeg i mlađeg neolita iz perioda Vinčanske kulture. Apsolutna starost skeleta je radio- karbonskom analizom ugljenika C14 datovana u periodu od 5848. ±38 do 5739. ±35 godina pre nove ere. Očuvanost skeleta je bila različita i kretala se od kompletno sačuvanih lobanja i vilica do fragmentovanih delova vilica. Podaci su analizirani metodologijom koja je primenjivana u istraživanjima zuba i vilica humane populacije Kulture Lepenskog Vira. Rezultati Rezultati su ukazali na visok stepen abrazije zuba (98.1%) neolitske populacije sa lokaliteta Gomolava, umereni stepen naslaga (44,9%), nizak stepen karijesa, značajan broj zaostalih korenova, kao i pojavu periapikalnih procesa i parodontopatije. Zaključak Uzimajući u obzir apsolutnu starost ispitivanih skeleta, prikupljeni podaci su izuzetno vredni po obimu građe i njenom sadržaju. Patološkom slikom dominira abrazija, dok je karijes prisutan u okviru standardnih vrednosti za humanu populaciju iz perioda neolita., Introduction Knowledge of biological and cultural heritage represents a significant basis for the advance of human civilization. The aim of this study was to determine and define dental health status of pre-historic people of the Vinca culture. Material and method Study included twenty skeleton remnants of different gender and age from anthropological series of Gomolava. Skeletons originated from one necropolis and two individual graves dating from mid and early Neolithic periods of the Vinca culture. Based on radiocarbon analysis absolute skeletal age was determined to date within the periods from 5848±38 to 5739±35 BC. Preservation of skeletons varied from completely preserved skulls and jaws to fragmented parts of jaws. Data analysis was performed with methodology used in the research of human population teeth and jaws from the Lepenski Vir culture. Results Results showed high level of teeth abrasion (98,1%), medium level of dental calculus deposits (44,9%), low level of tooth decay, significant number of retained roots, as well as the occurrence of periapical lesions and periodontal disease within the neolith population of Gomolava site. Conclusion Taking into account absolute age of examined skeletons, collected data are very significant, from the perspective of its wide content. From a pathological perspective, teeth abrasion stands out as a dominant feature, while tooth decay fits within standard values for human population of the neolith period.",
publisher = "Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd",
journal = "Stomatološki glasnik Srbije",
title = "Status zuba i vilica praistorijske humane populacije sa lokaliteta Gomolava, Dental and jaws status in pre-historic human population of the Gomolava site",
pages = "31-24",
number = "1",
volume = "64",
doi = "10.1515/sdj-2017-0003",
url = "conv_1"
}
Grga, Đ., Mikić, I., Lisul, B., Zlopaša, T.,& Dželetović, B.. (2017). Status zuba i vilica praistorijske humane populacije sa lokaliteta Gomolava. in Stomatološki glasnik Srbije
Srpsko lekarsko društvo - Stomatološka sekcija, Beograd., 64(1), 24-31.
https://doi.org/10.1515/sdj-2017-0003
conv_1
Grga Đ, Mikić I, Lisul B, Zlopaša T, Dželetović B. Status zuba i vilica praistorijske humane populacije sa lokaliteta Gomolava. in Stomatološki glasnik Srbije. 2017;64(1):24-31.
doi:10.1515/sdj-2017-0003
conv_1 .
Grga, Đurica, Mikić, Ilija, Lisul, Bogdan, Zlopaša, Tamara, Dželetović, Bojan, "Status zuba i vilica praistorijske humane populacije sa lokaliteta Gomolava" in Stomatološki glasnik Srbije, 64, no. 1 (2017):24-31,
https://doi.org/10.1515/sdj-2017-0003 .,
conv_1 .

Viminacijum - interdisciplinarna interpretacija odnosa naseljenosti i stanovništva od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka

Mikić, Ilija Ž.

(Univerzitet u Beogradu, Studije pri univerzitetu, 2016)

TY  - THES
AU  - Mikić, Ilija Ž.
PY  - 2016
UR  - http://eteze.bg.ac.rs/application/showtheses?thesesId=2855
UR  - https://nardus.mpn.gov.rs/handle/123456789/5279
UR  - https://fedorabg.bg.ac.rs/fedora/get/o:11061/bdef:Content/download
UR  - http://vbs.rs/scripts/cobiss?command=DISPLAY&base=70036&RID=47835151
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/8
AB  - Glavni zadatak ove disertacije je povezivanje istraženih nekropola sa  područja Viminacijuma sa izračunavanjem veličina naselja i utvrđivanjem  kontinuiteta ili diskontinuiteta naselja i nekropola, te u kom smislu ta veza  postoji ili ne postoji. Da bi se dobio odgovor na ovo kompleksno pitanje u vezi  sa Viminacijumom, pristup istraživanjima je morao da bude  interdisciplinarni, kao i kasnija tumačenja. Jedino tako su mogli biti  dobijeni odgovori na pitanja o karakteru stanovništva, brojnosti,  organizovanosti stanovanja i mestu življenja, kao i o poreklu, da bi se na kraju  videlo zašto život na Viminacijumu prestaje posle gotovo dva milenijuma.  Činjenica je da ni jedna druga naseljena lokacija u blizini nije  otkrivena dosadašnjim iskopavanjima, rekognosciranjima okolnog terena ili  aerosnimanjem (npr. slučaj akvedukta). Na osnovu do sada istraženih desetak  nekropola iz različitih perioda (od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka)  razumno je postaviti hipotezu da je osim lokacije rimskog grada i vojnog logora  Viminacijuma svaka druga lokacija u okolini tokom celog perioda bila manje  pogodna za naseljavanje, zato što je i pored povremenih razaranja ostajalo obilje  kvalitetnog građevinskog materijala pogodnog za izgradnju drugih objekata na  istoj lokaciji. Raznošenje materijala je trajalo tokom perioda srednjeg, pa sve  do 19. veka. Na taj način hipoteza ukazuje na kontinuitet nastanjenosti na  prostoru Viminacijuma, ali ima i svoj diskontinuitet. On se ogleda u  činjenici da su taj prostor nastanjivale različite populacije koje su ga  koristile za razne namene, počev od praistorijskih Kelta pa sve do perioda  kasnog srednjeg veka, što je bezmalo dva milenijuma.  Pomenuta i primenjivana interdisciplinarnost se zasniva na  rezultatima istraživanja i upoređivanja nalaza arheologije (kraj praistorijskog  i ceo istorijski period), antropologije, odn. biofizičke antropologije (koja  pokriva više od deset hiljada skeleta, a što je uopšte najveći broj na jednom  nalazištu u Evropi), demografije, odn. paleodemografije (koja je svojim  metodama pokazala obim tih populacija i najverovatniju veličinu njihovih  naselja), fizičke hemije (sa svojim izotopskim analizama određenog broja  skeleta iz nekoliko ključnih perioda).  Podeljeno po periodima, dolazi se do sledećih zaključaka (na nivou  sadašnjeg stepena istraženosti):  Opidum dela keltskog plemena Skordisaka je svakako imao svoju  unutrašnju strukturu i organizaciju. Međutim, njegove druge karakteristike  osim lokacije ne postoje. Ona se poklapa sa topografijom rimskog grada i vojnog  logora Viminacijuma (lokacija Čair). Materijalni ostaci su svakako najvećim  delom uništeni intezivnom gradnjom u rimsko doba, ali je sasvim izvesno da se  radi o određenom urbanom tipu naselja, koje je trajalo nekoliko poslednjih  vekova stare ere.  Stanovništvo ovog perioda je svakako bilo heterogeno, ne samo zato  što je imalo nekropolu sa biritualnim sahranjivanjem (inhumacija i  kremacija), nego zato što je i po morfološkoj strukturi bilo vrlo različito  (dolihrani i brahikrani tipovi). O njegovom broju se ne može govoriti, jer je  rekonstrukcija na osnovu istraženog dela nekropole (lokacija Pećine)  nedovoljna za pouzdanija paleodemografska izračunavanja.  Antički Viminacijum su činili rimski grad i vojni logor, čije su  dimenzije pouzdano poznate. Urbani način naseljenosti je svakako osnovna  karakteristika oba ova dela (civilni i vojni). Smatra se da treba računati i na  odgovarajuće podgrađe.  Broj stanovnika, kako se moglo videti, nije bio stalan. On se menjao od  1. do 5. stoleća naše ere. Kretao se od nekoliko hiljada do nekoliko desetina  hiljada (pogotovo u vreme procvata Viminacijuma).  Bez obzira što su iskopavanja vršena na desetak antičkih lokacija,  odn. delova velike i jedinstvene nekropole Viminacijuma, civilni i vojni deo  nisu mogli biti razdvojeni. Najverovatniji razlog toj činjenici je podatak da se  legionari nisu sahranjivali sa oružjem, nego su ga samo dužili i koristili  tokom vojne službe.  Sastav stanovništva je bio izuzetno heterogen. Konstatovani su  antropološki varijeteti mediteranaca, nordida, dinarida i orejentalida.  Najsažetije rečeno, stanovništvo Viminacijuma je bilo evroposkog i azijskog  (prednjeazijskog) porekla.  Posle razaranja Huna sredinom 5. veka na Viminacijumu se sve menja.  Tokom ranog, razvijenog i kasnog srednjeg veka novi tip naseljenosti postaje  refugijum. Obilje kvalitetnog građevinskog materijala i dobra lokacija  privlačili su najpre Germane tokom velike seobe naroda. Zatim su ga naselili  Sloveni, a potom starosedelačko (starobalkansko) stanovništvo koje je  najverovatnije došlo iz južnih i manje sigurnih oblasti u mirnije i severnije  oblasti Podunavlja.  Sve su to bile vrlo male populacione grupe, sastavljene od  maksimalno dvadesetak parova, odn. i isto tolikog broja stambenih objekata, ali  kojima je Viminacijum poslužio kao refugijum, te je i zbog toga sasvim moguće  da im se gubi dalji trag.  Ovom tezom o multidisciplinarnom posmatranju odnosa naseljenosti i  stanovništva, mogla su biti konstatovana dva tipa naselja: urbani i  refugijalni. Kontinuitet je konstatovan što se tiče lokacija istih, jer se ona  nisu prostorno pomerala. Diskontinuitet je konstatovan kada se radi o  stanovništvu, s obzirom da se ono sa svakim periodom menjalo. Manji vremenski  hijatusi u srednjem veku su, smatra se, rezultat činjenice da je na prostoru  Viminacijuma istraženo samo oko 10% površine pod nekropolama. Dalje  praćenje ovog odnosa ostaje stalno, uz napomenu da je polazna hipoteza u ovoj  disertaciji i dokazana, upravo interdisciplinarnom metodologijom kao jedino  prihvatljivom.  U pogovoru je ukazano i na heritološki značaj Viminacijuma i potrebu  da se on kao najposećeniji arheološki lokalitet u Srbiji, koji nudi najveću  različitost u eksponiranju, kako nalaza tako i samog nalazišta, adekvatno  zaštiti i da se skeletni materijal takođe podvede pod heritološku zaštitu.
AB  - The main goal of this dissertation, through brief rewiew should be repeated  the most important problems. In the first place, this refers to the main goal of the  dissertation and that was connecting cemeteries and the settlement. Immediately after  that come continuity or discontinuity of the settlement and the cemeteries, revealing  whether this connection exists or does not. In order to gain answers to this complex  question about Viminacium, its needed to undertake interdisciplinary research and  interpretation. Only in such a way, it was possible to gain answers about population  features, numbers, organization and location of inhabitation, as well as about origin,  finally revealing why the inhabitation of Viminacium ceased after almost two  millennia.  The fact is that no other settlement on location near is not detected on  previous excavations, reconnaissance of the surrounding ground or aerial survey (eg.  The case of the aqueduct). On the basis of investigated ten necropolis from different  periods (from late prehistory to the late Middle Ages) it is reasonable to hypothesis that  in addition to the location of a Roman city and military camp Viminacium any other  sites in the vicinity during the whole period was less suitable for settlement, because  despite the occasional destruction remained an abundance of high-quality construction  material suitable for the construction of other buildings on the same site. Meeting  materials lasted throughout the Middle Ages, to the 19th century. In this way, the  hypothesis suggests continuity of habitation and on the territory of Viminacium, but it  has its own discontinuity. It is reflected in the fact that the area was inhabited by  different populations, beginning from Celts until the period the late Middle Ages,  which is almost two millennia.  Its important to remind that the mentioned research and the applied  multidisciplinary are based on results and comparing archaeology (the end of the  prehistoric and the entire historic period), anthropology, actually biophysical  anthropology (including more than ten thousand skeletons, which is, actually, the  greatest number in a single finding place in Europe), demography, actually paleodemography  (which, with its methods, showed the volume of these populations and  most likely the size of their inhabitations), physical chemistry (with its isotopic  analyses of a certain number of skeletons from some of the most important periods), as  well as heritage science, since Viminacium is now the most-visited archaeological site  in Serbia, offering the greatest variety in exposure of the finds and the site itself.  Summarized, this through time periods, the autor reach the following  conclusions (on the level of the research conducted so far):  The oppidum of the Celtic tribe of Scordisci certainly possessed its inner  structure and organization. Still, apart from its location, it is not known anything about  its other features. It topographically coincides with the Roman city and the military  camp Viminacium (the site Čair). Material remains were mostly destroyed with intense  building activity during Roman times, but it is certain that is was an urban type of  settlement, which existed over the last three centuries of the Old Era.  The population of this period was certainly heterogeneous, not only because  it possessed a necropolis with bi-ritual burials (skeletal and cremated), but it was very  heterogeneous also because of its morphologic structure (dolichocephalic and  brachycephalic types). Its not possible to speak about its number, since a reconstruction  according to the examined part of the cemetery (the site Pećine) is insufficient for a  reliable paleo-demographic calculation.  The ancient Viminacium consisted of a Roman city and a military camp,  dimensions of which are well-known. The urban structure of both parts (civilian and  military) was their main feature. The existence of a suburban area is also regarded.  As seen, the number of inhabitants was not permanent. It changed from the  1st to the 5th century A.D. It moved from several thousands to several tens of thousands  (especially in the period of Viminacium's high prosperity).  Regardless of the fact that excavations were conducted on a dozen of ancient  locations, actually parts of a large and unique Viminacium cemetery, the civilian and  the military part could not have been separated one from the other. It is most likely  because of the fact that the legionaries were not buried with weapons, which was only  hired and used during military service.  The structure of population was extremely heterogeneous. There were  anthropological varieties of Mediterranean, Nordic, Dinaric and Oriental types. Shortly,  the population of Viminacium was of European and Asian (Middle East) origin.  After the Hunnic devastation in the middle of the 5th century, everything  changes in Viminacium. During Early, Middle and Late Middle ages, refugium exists  as a new type of settlement. During the Great Migration, plentitude of building material  and a good location attracted the moving German tribes. Further on, Viminacium was  inhabited by the Slavs, later on the autochthonous (old Balkan) population, coming  most likely from southern and less secure areas into the more peaceful, northern parts  of the Danube valley.  All of these were small population groups, consisting of mostly twenty  couples, actually of the same number of objects, to whom Viminacium served as a  refuge, so it is therefore possible that their traces are lost.  With this multidisciplinary observation of inhabitation and population, its  detected two settlement types: urban and refuge. Their continuity on the same spot was  detected, since they did not move through space. Discontinuity was detected when it  comes to population, since it changed with every period. Smaller chronological gaps in  the Middle Ages are regarded as an omission, since in Viminacium, less than 10% of  the area covered with cemeteries was examined. Further research remains permanent,  with the remark that it have proven the initial hypothesis of this dissertation, with  multidisciplinary methodology as the only possible one to be applied.  In the epilogue is indicated on heritological importance of Viminacium and  the need for it as the most visited site in Serbia, which offers the greatest diversity in  exposing, both the findings and the whole site, adequately protect and the skeletal  material is also be subsumed under heritological protection.
PB  - Univerzitet u Beogradu, Studije pri univerzitetu
T1  - Viminacijum - interdisciplinarna interpretacija odnosa naseljenosti i stanovništva od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka
T1  - Viminacium - interdisciplinary interpretation of the relationship between inhabitation and population from late prehistory to late Midlle Ages
UR  - https://hdl.handle.net/21.15107/rcub_nardus_5279
UR  - t-2716
ER  - 
@phdthesis{
author = "Mikić, Ilija Ž.",
year = "2016",
abstract = "Glavni zadatak ove disertacije je povezivanje istraženih nekropola sa  područja Viminacijuma sa izračunavanjem veličina naselja i utvrđivanjem  kontinuiteta ili diskontinuiteta naselja i nekropola, te u kom smislu ta veza  postoji ili ne postoji. Da bi se dobio odgovor na ovo kompleksno pitanje u vezi  sa Viminacijumom, pristup istraživanjima je morao da bude  interdisciplinarni, kao i kasnija tumačenja. Jedino tako su mogli biti  dobijeni odgovori na pitanja o karakteru stanovništva, brojnosti,  organizovanosti stanovanja i mestu življenja, kao i o poreklu, da bi se na kraju  videlo zašto život na Viminacijumu prestaje posle gotovo dva milenijuma.  Činjenica je da ni jedna druga naseljena lokacija u blizini nije  otkrivena dosadašnjim iskopavanjima, rekognosciranjima okolnog terena ili  aerosnimanjem (npr. slučaj akvedukta). Na osnovu do sada istraženih desetak  nekropola iz različitih perioda (od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka)  razumno je postaviti hipotezu da je osim lokacije rimskog grada i vojnog logora  Viminacijuma svaka druga lokacija u okolini tokom celog perioda bila manje  pogodna za naseljavanje, zato što je i pored povremenih razaranja ostajalo obilje  kvalitetnog građevinskog materijala pogodnog za izgradnju drugih objekata na  istoj lokaciji. Raznošenje materijala je trajalo tokom perioda srednjeg, pa sve  do 19. veka. Na taj način hipoteza ukazuje na kontinuitet nastanjenosti na  prostoru Viminacijuma, ali ima i svoj diskontinuitet. On se ogleda u  činjenici da su taj prostor nastanjivale različite populacije koje su ga  koristile za razne namene, počev od praistorijskih Kelta pa sve do perioda  kasnog srednjeg veka, što je bezmalo dva milenijuma.  Pomenuta i primenjivana interdisciplinarnost se zasniva na  rezultatima istraživanja i upoređivanja nalaza arheologije (kraj praistorijskog  i ceo istorijski period), antropologije, odn. biofizičke antropologije (koja  pokriva više od deset hiljada skeleta, a što je uopšte najveći broj na jednom  nalazištu u Evropi), demografije, odn. paleodemografije (koja je svojim  metodama pokazala obim tih populacija i najverovatniju veličinu njihovih  naselja), fizičke hemije (sa svojim izotopskim analizama određenog broja  skeleta iz nekoliko ključnih perioda).  Podeljeno po periodima, dolazi se do sledećih zaključaka (na nivou  sadašnjeg stepena istraženosti):  Opidum dela keltskog plemena Skordisaka je svakako imao svoju  unutrašnju strukturu i organizaciju. Međutim, njegove druge karakteristike  osim lokacije ne postoje. Ona se poklapa sa topografijom rimskog grada i vojnog  logora Viminacijuma (lokacija Čair). Materijalni ostaci su svakako najvećim  delom uništeni intezivnom gradnjom u rimsko doba, ali je sasvim izvesno da se  radi o određenom urbanom tipu naselja, koje je trajalo nekoliko poslednjih  vekova stare ere.  Stanovništvo ovog perioda je svakako bilo heterogeno, ne samo zato  što je imalo nekropolu sa biritualnim sahranjivanjem (inhumacija i  kremacija), nego zato što je i po morfološkoj strukturi bilo vrlo različito  (dolihrani i brahikrani tipovi). O njegovom broju se ne može govoriti, jer je  rekonstrukcija na osnovu istraženog dela nekropole (lokacija Pećine)  nedovoljna za pouzdanija paleodemografska izračunavanja.  Antički Viminacijum su činili rimski grad i vojni logor, čije su  dimenzije pouzdano poznate. Urbani način naseljenosti je svakako osnovna  karakteristika oba ova dela (civilni i vojni). Smatra se da treba računati i na  odgovarajuće podgrađe.  Broj stanovnika, kako se moglo videti, nije bio stalan. On se menjao od  1. do 5. stoleća naše ere. Kretao se od nekoliko hiljada do nekoliko desetina  hiljada (pogotovo u vreme procvata Viminacijuma).  Bez obzira što su iskopavanja vršena na desetak antičkih lokacija,  odn. delova velike i jedinstvene nekropole Viminacijuma, civilni i vojni deo  nisu mogli biti razdvojeni. Najverovatniji razlog toj činjenici je podatak da se  legionari nisu sahranjivali sa oružjem, nego su ga samo dužili i koristili  tokom vojne službe.  Sastav stanovništva je bio izuzetno heterogen. Konstatovani su  antropološki varijeteti mediteranaca, nordida, dinarida i orejentalida.  Najsažetije rečeno, stanovništvo Viminacijuma je bilo evroposkog i azijskog  (prednjeazijskog) porekla.  Posle razaranja Huna sredinom 5. veka na Viminacijumu se sve menja.  Tokom ranog, razvijenog i kasnog srednjeg veka novi tip naseljenosti postaje  refugijum. Obilje kvalitetnog građevinskog materijala i dobra lokacija  privlačili su najpre Germane tokom velike seobe naroda. Zatim su ga naselili  Sloveni, a potom starosedelačko (starobalkansko) stanovništvo koje je  najverovatnije došlo iz južnih i manje sigurnih oblasti u mirnije i severnije  oblasti Podunavlja.  Sve su to bile vrlo male populacione grupe, sastavljene od  maksimalno dvadesetak parova, odn. i isto tolikog broja stambenih objekata, ali  kojima je Viminacijum poslužio kao refugijum, te je i zbog toga sasvim moguće  da im se gubi dalji trag.  Ovom tezom o multidisciplinarnom posmatranju odnosa naseljenosti i  stanovništva, mogla su biti konstatovana dva tipa naselja: urbani i  refugijalni. Kontinuitet je konstatovan što se tiče lokacija istih, jer se ona  nisu prostorno pomerala. Diskontinuitet je konstatovan kada se radi o  stanovništvu, s obzirom da se ono sa svakim periodom menjalo. Manji vremenski  hijatusi u srednjem veku su, smatra se, rezultat činjenice da je na prostoru  Viminacijuma istraženo samo oko 10% površine pod nekropolama. Dalje  praćenje ovog odnosa ostaje stalno, uz napomenu da je polazna hipoteza u ovoj  disertaciji i dokazana, upravo interdisciplinarnom metodologijom kao jedino  prihvatljivom.  U pogovoru je ukazano i na heritološki značaj Viminacijuma i potrebu  da se on kao najposećeniji arheološki lokalitet u Srbiji, koji nudi najveću  različitost u eksponiranju, kako nalaza tako i samog nalazišta, adekvatno  zaštiti i da se skeletni materijal takođe podvede pod heritološku zaštitu., The main goal of this dissertation, through brief rewiew should be repeated  the most important problems. In the first place, this refers to the main goal of the  dissertation and that was connecting cemeteries and the settlement. Immediately after  that come continuity or discontinuity of the settlement and the cemeteries, revealing  whether this connection exists or does not. In order to gain answers to this complex  question about Viminacium, its needed to undertake interdisciplinary research and  interpretation. Only in such a way, it was possible to gain answers about population  features, numbers, organization and location of inhabitation, as well as about origin,  finally revealing why the inhabitation of Viminacium ceased after almost two  millennia.  The fact is that no other settlement on location near is not detected on  previous excavations, reconnaissance of the surrounding ground or aerial survey (eg.  The case of the aqueduct). On the basis of investigated ten necropolis from different  periods (from late prehistory to the late Middle Ages) it is reasonable to hypothesis that  in addition to the location of a Roman city and military camp Viminacium any other  sites in the vicinity during the whole period was less suitable for settlement, because  despite the occasional destruction remained an abundance of high-quality construction  material suitable for the construction of other buildings on the same site. Meeting  materials lasted throughout the Middle Ages, to the 19th century. In this way, the  hypothesis suggests continuity of habitation and on the territory of Viminacium, but it  has its own discontinuity. It is reflected in the fact that the area was inhabited by  different populations, beginning from Celts until the period the late Middle Ages,  which is almost two millennia.  Its important to remind that the mentioned research and the applied  multidisciplinary are based on results and comparing archaeology (the end of the  prehistoric and the entire historic period), anthropology, actually biophysical  anthropology (including more than ten thousand skeletons, which is, actually, the  greatest number in a single finding place in Europe), demography, actually paleodemography  (which, with its methods, showed the volume of these populations and  most likely the size of their inhabitations), physical chemistry (with its isotopic  analyses of a certain number of skeletons from some of the most important periods), as  well as heritage science, since Viminacium is now the most-visited archaeological site  in Serbia, offering the greatest variety in exposure of the finds and the site itself.  Summarized, this through time periods, the autor reach the following  conclusions (on the level of the research conducted so far):  The oppidum of the Celtic tribe of Scordisci certainly possessed its inner  structure and organization. Still, apart from its location, it is not known anything about  its other features. It topographically coincides with the Roman city and the military  camp Viminacium (the site Čair). Material remains were mostly destroyed with intense  building activity during Roman times, but it is certain that is was an urban type of  settlement, which existed over the last three centuries of the Old Era.  The population of this period was certainly heterogeneous, not only because  it possessed a necropolis with bi-ritual burials (skeletal and cremated), but it was very  heterogeneous also because of its morphologic structure (dolichocephalic and  brachycephalic types). Its not possible to speak about its number, since a reconstruction  according to the examined part of the cemetery (the site Pećine) is insufficient for a  reliable paleo-demographic calculation.  The ancient Viminacium consisted of a Roman city and a military camp,  dimensions of which are well-known. The urban structure of both parts (civilian and  military) was their main feature. The existence of a suburban area is also regarded.  As seen, the number of inhabitants was not permanent. It changed from the  1st to the 5th century A.D. It moved from several thousands to several tens of thousands  (especially in the period of Viminacium's high prosperity).  Regardless of the fact that excavations were conducted on a dozen of ancient  locations, actually parts of a large and unique Viminacium cemetery, the civilian and  the military part could not have been separated one from the other. It is most likely  because of the fact that the legionaries were not buried with weapons, which was only  hired and used during military service.  The structure of population was extremely heterogeneous. There were  anthropological varieties of Mediterranean, Nordic, Dinaric and Oriental types. Shortly,  the population of Viminacium was of European and Asian (Middle East) origin.  After the Hunnic devastation in the middle of the 5th century, everything  changes in Viminacium. During Early, Middle and Late Middle ages, refugium exists  as a new type of settlement. During the Great Migration, plentitude of building material  and a good location attracted the moving German tribes. Further on, Viminacium was  inhabited by the Slavs, later on the autochthonous (old Balkan) population, coming  most likely from southern and less secure areas into the more peaceful, northern parts  of the Danube valley.  All of these were small population groups, consisting of mostly twenty  couples, actually of the same number of objects, to whom Viminacium served as a  refuge, so it is therefore possible that their traces are lost.  With this multidisciplinary observation of inhabitation and population, its  detected two settlement types: urban and refuge. Their continuity on the same spot was  detected, since they did not move through space. Discontinuity was detected when it  comes to population, since it changed with every period. Smaller chronological gaps in  the Middle Ages are regarded as an omission, since in Viminacium, less than 10% of  the area covered with cemeteries was examined. Further research remains permanent,  with the remark that it have proven the initial hypothesis of this dissertation, with  multidisciplinary methodology as the only possible one to be applied.  In the epilogue is indicated on heritological importance of Viminacium and  the need for it as the most visited site in Serbia, which offers the greatest diversity in  exposing, both the findings and the whole site, adequately protect and the skeletal  material is also be subsumed under heritological protection.",
publisher = "Univerzitet u Beogradu, Studije pri univerzitetu",
title = "Viminacijum - interdisciplinarna interpretacija odnosa naseljenosti i stanovništva od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka, Viminacium - interdisciplinary interpretation of the relationship between inhabitation and population from late prehistory to late Midlle Ages",
url = "https://hdl.handle.net/21.15107/rcub_nardus_5279, t-2716"
}
Mikić, I. Ž.. (2016). Viminacijum - interdisciplinarna interpretacija odnosa naseljenosti i stanovništva od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka. 
Univerzitet u Beogradu, Studije pri univerzitetu..
https://hdl.handle.net/21.15107/rcub_nardus_5279
Mikić IŽ. Viminacijum - interdisciplinarna interpretacija odnosa naseljenosti i stanovništva od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka. 2016;.
https://hdl.handle.net/21.15107/rcub_nardus_5279 .
Mikić, Ilija Ž., "Viminacijum - interdisciplinarna interpretacija odnosa naseljenosti i stanovništva od kasne praistorije do kasnog srednjeg veka" (2016),
https://hdl.handle.net/21.15107/rcub_nardus_5279 .

Necropolis under a tumulus at Veprčani: Representative case of using sacred places during several periods in the past

Mitkoski, Aleksandar; Bulatović, Aleksandar; Mikić, Ilija

(Arheološki institut, Beograd, 2016)

TY  - JOUR
AU  - Mitkoski, Aleksandar
AU  - Bulatović, Aleksandar
AU  - Mikić, Ilija
PY  - 2016
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/243
AB  - Six Late Roman graves and one prehistoric burial have been discovered under a
   tumulus in the course of investigations. The tumulus is around 11meters in
   diameter and around 1 meter high and is situated at Veprčani, in the
   mountainous area of Mariovo in south Macedonia. The graves mostly contained
   cists of broken stones or slabs covered with stone slabs, one grave was
   carved into the rock and one consisted of a dislocated grave association. One
   prehistoric burial containing the remains of a cremated individual and grave
   goods was encountered under a small stone mound to the south of tumulus.
   Regarding the grave goods, mortuary practice and funerary rituals of the
   original tumulus as well as the prehistoric burials, and material from the
   mound have been dated to the Ha A period, while the antique graves were dated
   to the 3rd-4th century.
PB  - Arheološki institut, Beograd
T2  - Starinar
T1  - Necropolis under a tumulus at Veprčani: Representative case of using sacred places during several periods in the past
EP  - 57
IS  - 66
SP  - 27
DO  - 10.2298/STA1666027M
UR  - conv_728
ER  - 
@article{
author = "Mitkoski, Aleksandar and Bulatović, Aleksandar and Mikić, Ilija",
year = "2016",
abstract = "Six Late Roman graves and one prehistoric burial have been discovered under a
   tumulus in the course of investigations. The tumulus is around 11meters in
   diameter and around 1 meter high and is situated at Veprčani, in the
   mountainous area of Mariovo in south Macedonia. The graves mostly contained
   cists of broken stones or slabs covered with stone slabs, one grave was
   carved into the rock and one consisted of a dislocated grave association. One
   prehistoric burial containing the remains of a cremated individual and grave
   goods was encountered under a small stone mound to the south of tumulus.
   Regarding the grave goods, mortuary practice and funerary rituals of the
   original tumulus as well as the prehistoric burials, and material from the
   mound have been dated to the Ha A period, while the antique graves were dated
   to the 3rd-4th century.",
publisher = "Arheološki institut, Beograd",
journal = "Starinar",
title = "Necropolis under a tumulus at Veprčani: Representative case of using sacred places during several periods in the past",
pages = "57-27",
number = "66",
doi = "10.2298/STA1666027M",
url = "conv_728"
}
Mitkoski, A., Bulatović, A.,& Mikić, I.. (2016). Necropolis under a tumulus at Veprčani: Representative case of using sacred places during several periods in the past. in Starinar
Arheološki institut, Beograd.(66), 27-57.
https://doi.org/10.2298/STA1666027M
conv_728
Mitkoski A, Bulatović A, Mikić I. Necropolis under a tumulus at Veprčani: Representative case of using sacred places during several periods in the past. in Starinar. 2016;(66):27-57.
doi:10.2298/STA1666027M
conv_728 .
Mitkoski, Aleksandar, Bulatović, Aleksandar, Mikić, Ilija, "Necropolis under a tumulus at Veprčani: Representative case of using sacred places during several periods in the past" in Starinar, no. 66 (2016):27-57,
https://doi.org/10.2298/STA1666027M .,
conv_728 .

Population of Viminacium during the Migration Period: Segment without artificially deformed skulls

Mikić, Ilija

(Arheološki institut, Beograd, 2015)

TY  - JOUR
AU  - Mikić, Ilija
PY  - 2015
UR  - http://rai.ai.ac.rs/handle/123456789/220
AB  - In the 1980s, at the site of Viminacium - Više Grobalja, 31 artificially
   deformed skulls were discovered at the necropolis ascribed to the Gepids.
   These skulls attracted much attention from anthropologists as they represent
   the largest series of artificially deformed skulls in this part of Europe.
   Another 63 skulls, showing no traces of artificial deformation have, thus
   far, been disregarded, hence they will now be published in more detail and
   those best preserved, illustrated in this paper. In 2006, the published
   archaeological analysis confirmed that this site is, in fact, a case of two
   necropolises from the Migration Period, which were, however, spatially and
   chronologically linked. They were named as Viminacium II, specifically Više
   Grobalja 1 and Više Grobalja 2. The older necropolis (1) contained 36
   skeletons, and the younger (2), 58 skeletons. This paper includes another two
   Viminacium necropolises from the Migration Period - the necropolis of Burdelj
   (i.e. Viminacium I) with 66 graves and the necropolis of Lanci (i.e.
   Viminacium III) with 15 graves. Simply stated, the anthropological
   characteristics of the skeletons from these four necropolises of Viminacium
   from the Migration Period - Burdelj, Više Grobalja 1, Više Grobalja 2 and
   Lanci, excluding the previously published artificially deformed skulls,
   demonstrate a low degree of heterogeneity.
PB  - Arheološki institut, Beograd
T2  - Starinar
T1  - Population of Viminacium during the Migration Period: Segment without artificially deformed skulls
EP  - 119
IS  - 65
SP  - 107
DO  - 10.2298/STA1565107M
UR  - conv_730
ER  - 
@article{
author = "Mikić, Ilija",
year = "2015",
abstract = "In the 1980s, at the site of Viminacium - Više Grobalja, 31 artificially
   deformed skulls were discovered at the necropolis ascribed to the Gepids.
   These skulls attracted much attention from anthropologists as they represent
   the largest series of artificially deformed skulls in this part of Europe.
   Another 63 skulls, showing no traces of artificial deformation have, thus
   far, been disregarded, hence they will now be published in more detail and
   those best preserved, illustrated in this paper. In 2006, the published
   archaeological analysis confirmed that this site is, in fact, a case of two
   necropolises from the Migration Period, which were, however, spatially and
   chronologically linked. They were named as Viminacium II, specifically Više
   Grobalja 1 and Više Grobalja 2. The older necropolis (1) contained 36
   skeletons, and the younger (2), 58 skeletons. This paper includes another two
   Viminacium necropolises from the Migration Period - the necropolis of Burdelj
   (i.e. Viminacium I) with 66 graves and the necropolis of Lanci (i.e.
   Viminacium III) with 15 graves. Simply stated, the anthropological
   characteristics of the skeletons from these four necropolises of Viminacium
   from the Migration Period - Burdelj, Više Grobalja 1, Više Grobalja 2 and
   Lanci, excluding the previously published artificially deformed skulls,
   demonstrate a low degree of heterogeneity.",
publisher = "Arheološki institut, Beograd",
journal = "Starinar",
title = "Population of Viminacium during the Migration Period: Segment without artificially deformed skulls",
pages = "119-107",
number = "65",
doi = "10.2298/STA1565107M",
url = "conv_730"
}
Mikić, I.. (2015). Population of Viminacium during the Migration Period: Segment without artificially deformed skulls. in Starinar
Arheološki institut, Beograd.(65), 107-119.
https://doi.org/10.2298/STA1565107M
conv_730
Mikić I. Population of Viminacium during the Migration Period: Segment without artificially deformed skulls. in Starinar. 2015;(65):107-119.
doi:10.2298/STA1565107M
conv_730 .
Mikić, Ilija, "Population of Viminacium during the Migration Period: Segment without artificially deformed skulls" in Starinar, no. 65 (2015):107-119,
https://doi.org/10.2298/STA1565107M .,
conv_730 .